Verwerping indienen

De verwerping moet schriftelijk geschieden, ter protocol van een rechter of met een gewaarmerkte handschrift. De waarmerking moet wel door een Duitse Notar of een ambtenaar van het Duitse Consulaat geschieden. Waarmerking door een Nederlandse notaris of ambtenaar volstaat niet.

Verklaart u verwerping en heeft u minderjarige kinderen? Dan moet u ook voor de kinderen verwerpen. Daarvoor heeft u wel een machtiging nodig van de Nederlandse rechter.

Er zijn verschillende mogelijkheden:

  • u verklaart de verwerping ter protocol bij de Duitse kantonrechter
  • u verklaart verwerping bij het Duitse Generaal-Consulaat in Amsterdam
  • u verklaart verwerping bij een Duitse Notar over de grens
  • u verklaart verwerping ter protocol bij de Nederlandse rechtbank

De mogelijkheden verschillen qua kosten en risico.

Verwerping bij de Duitse kantonrecht (Nachlassgericht)

De kantonrechter neemt uw verklaring op en maakt een proces-verbaal op. Voordeel is dat die verwerping meteen bij het juiste adres is ingediend. Geen risico dat de brief met de verwerping in de post kwijt raakt of niet op tijd wordt bezorgd. Moet u nog op de valreep van een aflopende termijn een erfenis verwerpen dan moet u zeker naar de het Nachlassgericht gaan. Nadeel is de soms erg grote reisafstand.

Verwerping bij het Duitse Consulaat of een Duitse Notar

Voordeel is dat u voor de waarmerking bij het Duitse Consulaat in Amsterdam of bij een Duitse Notar vlak over de grens een kortere reisafstand kunt inplannen en bij de Duitse Notar extra diensten ontvangt. Zo zal de Duitse Notar ervoor zorgen dat uw verklaring meteen aan het juiste Nachlassgericht verzonden wordt en dat u van het Nachlassgericht een ontvangstbevestiging krijgt. De kosten voor een verwerping zijn niet hoog.

Verwerping bij de Nederlandse rechtbank

Verwerping ter protocol van de Nederlandse rechtbank bij uw woonplaats is ook mogelijk, maar verhoudingsgewijs duur. De griffierechten bij de rechtbank voor een akte zijn het dubbele van een waarmerking bij het Consulaat en de Duitse Notar. Ook zal die akte in de Nederlandse opgesteld worden en moet u extra kosten maken voor een beëdigde vertaling in de Duitse taal. Anders dan de Duitse Notar zorgt de Nederlandse rechtbank ook niet voor verzending van de akte aan het juiste Nachlassgericht.

Verwerpen voor uw minderjarige kinderen

Verwerpt u de erfenis, dan erven in plaats daarvan uw kinderen. Anders dan in Nederland bestaat in Duitsland geen beneficiaire aanvaarding, ook niet voor minderjarigen. Zijn er schulden in de nalatenschap dan zijn uw minderjarige kinderen aansprakelijk voor die schulden. Dat betekent dat bij een verwerping ineens uw kinderen risico lopen om schulden te erven en aansprakelijk te worden.
Om uw kinderen tegen schulden te beschermen verklaart u bij de verwerping ook meteen dat u voor uw kinderen verwerpt. Bij gezag van beide ouders moet de verwerping voor het kind door beide ouders verklaard en ondertekend worden. U moet dan ook samen naar het Nachlassgericht of de Duitse Notar of het Duitse Consulaat.

Verzoek tot machtiging verwerping minderjarige

Naar Nederlands recht heeft u voor een verwerping van een erfenis voor een minderjarige een machtiging van de rechtbank nodig. Dat geldt voor kinderen met woonplaats in Nederland, ook als zij in Duitsland erven. U dient een verzoek tot machtiging bij de rechtbank van de woonplaats van het kind in. Let wel: indienen moet binnen een termijn van drie maanden!

Bij het verzoekschrift vraagt de rechtbank een boedelbeschrijving. U moet in kaart brengen welke schulden en baten in de nalatenschap voorhanden zijn. De rechter moet namelijk kunnen beoordelen of verwerping wel in het belang van uw kind is. Dat is vaak lastig omdat u daarvoor informatie over de erfenis moet opvragen. Omdat u echter verworpen heeft, heeft u geen verklaring van erfrecht. Dat betekent dat u geen recht heeft op informatie bijvoorbeeld door banken en verzekeraars of de  belastingdienst. U kunt dan alleen uit openbare bronnen informatie opvragen of van samenwonende partners of contacten bij het verzorgingsthuis waar de erflater laatst verbleef.